فردیت یافتن

ایده‌هایی پر از وقوف و بینش از هرمان هِسه درباره:

  • فردیت
  • سختی‌های زندگی
  • شجاعت «خود» بودن
  • یافتن مسیر شخصی

 

نوشتار اول

ما عادت کرده‌ایم به این‌که نداهای درونمان را خفه کنیم. به این‌که شبیه دیگران شویم و دست از آن‌چه در درون داریم بکشیم. این عادت مخرب را کنار بگذارید. تقلیدی از صدای دیگران نباشید. صورتک‌های دیگران را بر چهره نزنید. (…) چیزی به همه انسان‌ها داده شده است که او را متمایز می‌کند، از او یک خدا می‌سازد و به او یادآوری می‌کند که تو یک خدایی؛ آن چیز این است: اراده به ساختن مسیر شخصی.

 

نوشتار دوم

مسیر شخصی یا سرنوشت نهایی چیزی نیست که از برون بر تو اتفاق بیفتد. بیچاره انسانی که چنین نگرشی دارد! او مثل گوزنی تیر خورده از درد برخود می‌پیچد و به زمین می‌افتد. مسیر شخصی چیزی است که تو باید آن را خلق کنی. سرنوشت از درون شکل می‌گیرد. این نگرش تو را قدرتمند می‌کند: وقتی به شخصی‌ترین ندای درونت گوش می‌دهی و مسیر شخصی‌ات را خلق می‌کنی، قدرتی غیرقابل باور خواهی داشت.

 

نوشتار سوم

زندگی‌های ما از هم‌نشینیِ جدایی‌ناپذیرِ اقدام و رنج شکل گرفته است. این دو در کنار هم یک کل را می‌سازند. ما از کودکی با رنج آشناییم: رنج تولد، رنج راه رفتن، رنج به سخن آمدن… ما هرلحظه و هرجا در حال تجربه رنج هستیم، و تا زمانی‌که بمیریم این رنج را تجربه می‌کنیم. اما تمام آن‌چه از یک شخص، انسانی قوی و توانمند می‌سازد رنج کشیدنِ خوب است. رنج کشیدنِ درست و مفید، به‌شکلی درست و قابل قبول. تقریباً معنی همه زندگی خلاصه می‌شود به توانایی رنج بردن صحیح. دنبال کردن مسیر شخصی هم به ما رنج تحمیل می‌کند که شایسته است آن رنج را در آغوش بگیریم. نه این‌که از آن فرار کنیم. خوش به حال آن‌کس که می‌داند چگونه رنج ببرد!

 

نوشتار چهارم

فردیت یافتنْ تنها راه ساختن مسیر شخصی است. تنها راه شکل دادن به سرنوشتْ فردیت و استقبال از تنهایی است. اغلب آدم‌ها فکر می‌کنند همین که از پدر و مادر جدا می‌شوند فردیت یافته‌اند، اما فردیت این نیست. آن‌ها هرگز استقلال را تجربه نمی‌کنند، آن‌ها تنهایی و فردیت را تجربه نمی‌کنند، آن‌ها با خودشان ارتباط نمی‌گیرند. کسی که در فردیت یافتن جدی است باید تنهایی و سختی را در آغوش بگیرد و نباید از آن فرار کند. همراه شدن با اکثریت بسیار ساده‌تر و امن‌تر و مطمئن‌تر است اما ما را به فردیت نمی‌رساند.

 

نوشتار پنجم

تو پا به این دنیا گذاشته‌ای برای این‌که خودت باشی. برای این‌که صدای خودت باشی. تو به این دنیا آمده‌ای تا آن را با صدای درونت، غنی و روشن کنی.

 

نوشتار ششم

درون هرکدام از ما یک «خود پنهان» نهفته است که هنوز در خواب عمیقی کودکی است. این خود را و این «بودن» را به زندگی بیاورید! درون هرکدام از ما صدایی هست، آرزویی، ندایی، زمزمه‌ای ذاتی، زمزمه‌ای که ما را به آینده فرامی‌خواند، به زیبایی، به تازگی به بهتر بودن. بگذارید این ندا پخته شود، به بلوغ برسد، رشد کند. آن را پرورش دهید. آینده شما به پول یا قدرت خلاصه نمی‌شود، به موفقیت در کسب‌و‌کار یا چنین چیزهایی خلاصه نمی‌شود. آینده شما، آن مسیر خطرناک و دشواری که باید طی کنید در همین یک مأموریت خلاصه می‌شود: آن «خدایی» که در وجودتان است را پیدا کنید و آن را پرورش دهید.


منبع: Brainpickings